Trzy lotniska w Mediolanie, trzy różne podróże.

Malpensa to ta długa: pięćdziesiąt kilometrów na północny zachód po A8, z dwoma terminalami oddalonymi o cztery kilometry i realnym ryzykiem dziewięćdziesięciu minut w tygodniach targowych na Rho. Zaplanuj godzinę i zwykle się nie pomylisz.

Linate to ta krótka, dziesięć kilometrów na wschód od centrum. To również lotnisko, na którym alternatywy są najmocniejsze — metro M4 dociera do San Babila w około dwanaście minut w cenie kawy — więc naszym argumentem nie jest tam szybkość czy oszczędność, ale to, co się dzieje z trzema walizkami, opóźnionym przylotem o północy i kierowcą, który już czeka.

Bergamo Orio al Serio to ta zwodnicza: pięćdziesiąt dwa kilometry na wschód po A4, obsługująca dużą część europejskiego ruchu tanich linii. Przylot tam bez zamówionego samochodu oznacza albo autobus ze sztywnym rozkładem, albo przejazd na taksometrze bez górnego limitu.

Przesiadka z Malpensy na Linate to sześćdziesiąt kilometrów przez całe miasto i transfer, na którym utracona przesiadka kosztuje więcej niż przejazd. Traktujemy je jako krytyczne czasowo: kierowca jest przypisany z zapasem, a jeśli przylot się opóźni, mówimy Ci, czy przesiadka jest jeszcze realna, zanim wylądujesz — nie po.